geçen gün asansörün kapısının önünde bu yazıyı gördüm ve birden aydınlandığımı hissettim. adeta tanrı benimle konuşmuş ve havalar bu kadar soğuduğu halde neden kaloriferlerin yanmadığını kutsal bir tonda fısıldamıştı. önceki gün binanın girişinde yerde gördüğüm KASADA PARA YOK yazılı yırtık kağıdın, hırsız adaylarını başarısız yatırımlar yapmamaları yolunda teşvik edici bir açıklama olduğunu düşünürken birden bütün taşlar yerine oturmuştu. herşey şimdi anlamlı geliyordu, yerde gördüğüm kağıdın neden yırtık olduğunun açıklaması bile bana sunuluyordu: YIRTMAK ÇÖZÜM DEĞİLDİ çünkü.
iki aydır apartman aidatını ödemediğimi düşündüm sonra... demek ki belki de benim yüzümden kaloriferler yanmıyordu. belki de benim yüzümden tüm bu zavallı insanlar soğukta oturuyorlardı... hatta düşünmek istemiyorum ama evet, belki de benim yüzümden karanlık bir soğukta oturacaklardı. içimi korkunç bir pişmanlık dalgasının kapladığını hissettim, üşüyen tüm komşularım adına ve yerine ben, o an buza kesildim.
sonra da dedim ki: lan, bu herif bu yazıyı buraya astığına ve gelip bana borcunu ödesene demediğine göre demek ki tek ödemeyen ben değilim. eee, ya ben ödersem de aşağıdaki denyo ödemezse! ya o ödemedi diye ben soğukta oturmaya devam edersem! üstelik yakıt parasını ödemiş biri olarak soğukta oturmaya devam edersem!! bu daha ahmakça bir durum olurdu.
o yüzden ödemedim.
